Część IOdpowiednie definicje:
ISO(Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna) jest pozarządową międzynarodową organizacją normalizacyjną non-profit. ISO zostało założone w 1947 roku. Chiny są formalnym członkiem ISO. Krajową organizacją reprezentującą Chiny w ISO jest Krajowa Administracja Normalizacyjna (zarządzana przez Państwową Administrację ds. Regulacji Rynku). ISO jest obecnie odpowiedzialne za działania normalizacyjne w większości obszarów świata (w tym w przemyśle wojskowym, naftowym, stoczniowym i innych branżach monopolistycznych). Najwyższą władzą ISO jest coroczne „Zgromadzenie Ogólne”, a jego codziennym biurem jest Sekretariat Centralny z siedzibą w Genewie w Szwajcarii.
IEC
(Międzynarodowa Komisja Elektrotechniczna) jest pozarządową międzynarodową organizacją normalizacyjną non-profit. Jest to pozarządowa organizacja międzynarodowa, która opracowuje i publikuje międzynarodowe standardy elektryczne i elektroniczne. Została formalnie założona w Londynie w Anglii w 1906 roku. Chiny są stałym członkiem IEC i uczestniczą w pracach IEC w imieniu Chińskiej Administracji Normalizacyjnej.
ITU (Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny) to międzynarodowa organizacja normalizacyjna istniejąca jako agencja Narodów Zjednoczonych. Jest także najstarszą organizacją międzynarodową wśród agencji Narodów Zjednoczonych, z siedzibą w Genewie w Szwajcarii. Chiny są członkiem Rady ITU od 1972 roku, a obecnie mój kraj w ITU reprezentuje Ministerstwo Przemysłu i Technologii Informacyjnych.
ITU(Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny) to międzynarodowa organizacja normalizacyjna istniejąca jako agencja Narodów Zjednoczonych. Jest także najstarszą organizacją międzynarodową wśród agencji Narodów Zjednoczonych, z siedzibą w Genewie w Szwajcarii. Chiny są członkiem Rady ITU od 1972 roku, a obecnie mój kraj w ITU reprezentuje Ministerstwo Przemysłu i Technologii Informacyjnych.
Część II:Odpowiednie cele:
Cel ISO:
Promowanie rozwoju normalizacji i związanych z nią działań na całym świecie, w celu ułatwienia międzynarodowej wymiany materiałów i usług oraz rozszerzenia współpracy w obszarach wiedzy, nauki, technologii i gospodarki. Główne zadania to: formułowanie, publikowanie i promowanie standardów międzynarodowych; koordynowanie prac normalizacyjnych na całym świecie; organizowanie wymiany informacji pomiędzy krajami członkowskimi i komitetami technicznymi; studiowanie odpowiednich kwestii normalizacyjnych z innymi organizacjami międzynarodowymi.
Historia rozwoju: Poprzednikiem ISO było Międzynarodowe Stowarzyszenie Normalizacyjne (ISA), które zostało formalnie założone w 1928 roku przez organizacje normalizacyjne z siedmiu krajów, w tym ze Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Kanady. Wybuch II wojny światowej zmusił ISA do zaprzestania działalności. Po wojnie było wiele do zrobienia, a międzynarodowa standaryzacja zapoczątkowała także nowe możliwości rozwoju. W październiku 1946 r. przedstawiciele 25 krajowych organizacji normalizacyjnych zorganizowali konferencję w Instytucie Inżynierów Budownictwa w Londynie i podjęli decyzję o utworzeniu nowej organizacji normalizacyjnej opartej na pierwotnym ISA, której celem było „ułatwianie współpracy międzynarodowej i ujednolicenie norm branżowych”. Konferencja przyjęła pierwszy statut i regulamin ISO. 23 lutego 1947 roku formalnie utworzono Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO).
Cel IEC:
Promowanie współpracy międzynarodowej w zakresie normalizacji i spraw pokrewnych (takich jak certyfikacja) w dziedzinie inżynierii elektrycznej i elektronicznej oraz zwiększanie wzajemnego zrozumienia między krajami.
Historia rozwoju: W porównaniu z ISO, IEC ma dłuższą historię. Ponieważ pole elektryczne związane z IEC jest produktem głębokiego rozwoju rewolucji przemysłowej i głównym bohaterem wczesnego handlu międzynarodowego, na sześciu międzynarodowych konferencjach elektrotechnicznych, które odbywały się w latach 1887–1900, uczestniczący w nim specjaliści jednomyślnie zgodzili się, że konieczne jest ustanowienie stała międzynarodowa organizacja normalizacyjna elektrotechniczna zajmująca się rozwiązywaniem globalnych problemów związanych z bezpieczeństwem energii elektrycznej i standaryzacją produktów elektrycznych. W 1904 roku Międzynarodowa Konferencja Elektrotechniczna, która odbyła się w St. Louis w USA, podjęła uchwałę o utworzeniu stałej organizacji. W czerwcu 1906 roku przedstawiciele 13 krajów zebrali się w Londynie, aby opracować Kartę IEC i Regulamin, i formalnie utworzyli Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną, której celem było promowanie międzynarodowej współpracy we wszystkich kwestiach związanych z normalizacją elektryczną w dziedzinach elektrycznych, elektronicznych i technologie pokrewne. W 1947 roku została włączona do ISO jako wydział elektryczny, a w 1976 roku została wydzielona z ISO i do dziś pozostaje niezależna.
Cel ITU:
Utrzymywanie i rozszerzanie współpracy międzynarodowej w celu doskonalenia i racjonalnego wykorzystania różnych środków telekomunikacyjnych; promowanie rozwoju i stosowania urządzeń technicznych w celu poprawy wydajności usług telekomunikacyjnych; badanie, formułowanie i publikowanie międzynarodowych standardów telekomunikacyjnych oraz promowanie ich stosowania; koordynowanie zachowań różnych krajów w dziedzinie telekomunikacji oraz promowanie i zapewnianie pomocy krajom rozwijającym się.
Historia rozwoju ITU: Historia ITU sięga roku 1865. W celu sprawnej realizacji międzynarodowej komunikacji telegraficznej, 17 maja 1865 roku przedstawiciele 20 krajów europejskich, w tym Francji, Niemiec, Rosji i Włoch, podpisali „Międzynarodową Konwencję Telegraficzną” ” w Paryżu i ogłoszono Międzynarodowy Związek Telegraficzny (Międzynarodowy Związek Telegraficzny). W 1906 roku przedstawiciele 27 krajów, w tym Niemiec, Wielkiej Brytanii, Francji, Stanów Zjednoczonych i Japonii, podpisali w Berlinie „Międzynarodową Konwencję Radiotelegraficzną”. W 1932 roku przedstawiciele ponad 70 krajów zebrali się w Madrycie w Hiszpanii, aby połączyć „Międzynarodową Konwencję Telegraficzną” z „Międzynarodową Konwencją Radiotelegraficzną”, sformułować „Międzynarodową Konwencję Telekomunikacyjną” i postanowili oficjalnie zmienić jej nazwę na Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny) od 1 stycznia 1934 r. W ramach ITU utworzono Biuro Norm Telekomunikacyjnych w celu ustalenia krajowych standardów związanych z komunikacją. Za zgodą Organizacji Narodów Zjednoczonych Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny stał się wyspecjalizowaną agendą Organizacji Narodów Zjednoczonych 15 października 1947 r.
Jeżeli chcą Państwo poznać więcej szczegółowych informacji branżowych prosimy o kontaktjenny@htgd.com.cn
Dziękuję za przeczytanie.




